Paaservaringen in ontmoetingen onderweg

Als ik boodschappen doe, kom ik altijd mensen tegen. Je luistert naar elkaars lief en leed. Je steekt elkaar een hart onder de riem. Het zijn korte ontmoetingen, die altijd goed doen. De ontmoeting bij de koffie in onze parochies is ook zo’n moment, dat mensen luisteren naar elkaar. Het overlijden van dierbare mensen, het verdriet om lichamelijke beperkingen, de vreugde om een jubileum, de zorg om de oorlog in Oekraïne, de impact van de coronapandemie, al die ervaringen worden gedeeld. Er wordt samen gelachen. Vaak hoor ik ook hoe mensen worstelen met hun geloof. Vroeger was het geloof voor hen vanzelfsprekend. Veel meer denken zij over alles na. Er zijn veel vragen, er is twijfel en verwarring. Wat betekent geloof voor mijn leven?  Wat heeft het voor zin? Die verrijzenis van Jezus, wat betekent dat voor mijn leven op dit moment?

Die vragen zijn van alle tijden. Dat ontdekken wij in het evangelieverhaal van de Emmausgangers, een verhaal uit het leven gegrepen van mensen onderweg net als wij. Het gaat over twee leerlingen van Jezus op weg naar Emmaus. Jarenlang zijn ze met Jezus opgetrokken. Door de dood van Jezus aan het kruis is alles wat hun leven zin geeft weg. Hun droom is aan diggelen. Hoe nu verder met hun leven? Wat heeft het voor zin?

In het verhaal van de Emmausgangers voegt een derde, een onbekende zich bij hen. Ze vertellen hem hun verdriet, hun diepe teleurstelling, die doorklinkt in die ene zin: “Wij hadden gehoopt, dat Hij het zou zijn…”

En die onbekende luistert met open oren en een open hart. Ze kunnen hun hart bij hem luchten. Die onbekende is niet zomaar een meeloper. Die mee de put ingaat, die met alle winden meegaat. Hij houdt hen een spiegel voor. Hij roept hen op om verder te kijken, dieper en met andere ogen en hij geeft hen daarmee een nieuwe kijk op hun leven. Hij doet hen met andere ogen kijken naar die werkelijkheid, die op het eerste gezicht zo vreselijk hopeloos is. Die ontmoeting raakt hen zo diep dat zij zeggen: “Blijf bij ons Heer het is al avond.” Hij blijft die avond bij hen. Als een geschenk volop aanwezig. Later zullen zij zeggen: “Brandde ons hart niet, toen Hij met ons sprak.” Zij hebben Zijn aanwezigheid ervaren.  Heel diep en sterk. Die ontmoeting maakt nieuwe hoop en geloof in hen wakker. De onbekende slaagt er in om hun hart, oren en ogen te openen voor de woorden uit de Schrift. Zij worden als het ware opgetild uit hun ervaringen van zinloosheid en hopeloosheid. Zij gaan met andere ogen kijken. “Blijf bij ons, want het wordt al avond en de dag loopt ten einde” vragen ze aan de onbekende. Hij laat hen niet in de steek, als de duisternis invalt. Als Hij de zegen uitspreekt, het brood breekt en het hen aanreikt, gaan hun ogen open en herkennen zij Hem. Ze hebben Zijn Aanwezigheid ervaren. Heel diep en sterk. Intens verdriet om de gestorven Jezus, en de ervaring van  zinloosheid en hopeloosheid die dat oproept, slaat om in de diepe herkenning dat Hij leeft.

Zoals de Emmausgangers met elkaar op weg zijn, zo zijn ook wij met elkaar op weg. In het samen vieren, in het samen bidden, in ontmoetingen met elkaar is de verrezen Heer met ons op weg in licht en donker van ons leven. Soms als een derde, onbekende. Er zijn momenten dat onze ogen opengaan en wij Hem herkennen.

Wij zien Hem als het Licht in de donkere nacht. Angst  maakt plaats voor hoop. Het Licht verdrijft de duisternis, het goede overwint het kwade. Leven en liefde zijn sterker dan de dood.

Zalig Pasen

Namens het pastorale team, Hélène van den Bemt, pastoraal werker