Als een licht op ons pad

Het is een oersymbool. Licht! Licht geeft geborgenheid, veiligheid, geeft perspectief, en geeft richting aan ons leven. Het kleinste licht geeft al vertrouwen en hoop. Wonderlijk toch. Beeld u zich maar eens in: een donkere kerk. Het kleinste licht wordt als eerste opgemerkt. En dat licht in de diepste duisternis groeit! Je ziet het groeien om je heen. Het is een prachtig gelovig beeld: in de diepste duisternis worden we omringt door licht. Het licht van Christus die onder ons leeft, niet als de dode, maar als de Levende bij uitstek.

Mijn vroegste herinnering met licht is als klein kind: voor het slapen gaan ging het licht uit. Toch kende ik de behoefte dat de slaapkamerdeur op een kier bleef staan. Ik moest dat geringe licht eerst zien op de overloop zien branden voordat ik ging slapen. Het licht eenmaal waargenomen kon ik prima gaan liggen en wist ik mij geborgen in mijn donkere slaapkamer.

Veel mensen hebben behoefte in deze lange coronatijd aan een klein beetje licht. Een teken van houvast en van perspectief. Die kan niet altijd worden gegeven door de wereldlijke en kerkelijke overheid. Zij zouden het ons gunnen; maar kunnen het niet altijd geven. Het is duidelijk geworden deze tijden, er komt licht in de duisternis waar we als gemeenschap, als Nederland, als christenen ons geven omwille van de ander en van het algemeen belang.

Ook in het kerkelijke leven is er nog weinig te zeggen hoe onze toekomst er op korte en langere termijn uit zal komen te zien. Sommigen zijn daardoor somber gestemd. Ik begrijp dat goed. Ik deel in aantal opzichten de somberheid van en over onze gemeenschappen. De vraag welke impact heeft dit voor onze gemeenschap? Die vraag kunnen we nu echter nog niet beantwoorden, laten we ook voor onszelf een muur opbouwen die er nog niet staat.

Wellicht is de vraag nog belangrijker voor deze duistere tijden; wie ben ik nu als gelovige? Welke plaats heeft God nu in mijn leven? Is God verdwenen, is hij dood nu ik niet meer naar de kerk kan gaan. Althans niet elke week. Of geef ik mijn vertrouwen in mijn gebed elke dag aan Hem. Ontsteek ik  een kaarsje aan in de Mariakapel, ik volg de vieringen per livestream. Met andere woorden; leg ik er mij bij neer? Alsof alles dood is. Of sta ik op en ik zoek en zal vinden! God is niet dood en leeft en kijkt elke dag naar ons uit. In het eerste licht van de dag.

De vrouwen zoeken de dode Jezus bij het graf bij Pasen. Ze zoeken op de verkeerde plaats. Daar is Hij niet. Ze zoeken met de duisternis voor ogen. Ze leren kijken met andere ogen. Wie zoekt Gij, de dode bij de levende? Kijk naar mij. Kijk naar de wonden van de pijn en de dood, maar kijk ook voorbij de wonden en de dood: Ik leef!

Dat het komende paasfeest ons mag laten zien we zijn als we onze verbondenheid met Hem en zijn gemeenschap onderweg levend houden. Om er om te vragen! Echt blijven vragen: Geef mij het zicht op U om te zien waar u bent! Waar u zich ophoudt; waar u uw woorden van leven spreekt.

Soms is dat een klein moment. Dat ons mag bevestigen, ons kan bemoedigen. De verrezen Christus als een Licht op ons pad. Van deze dag, de dag van morgen, de dagen van ons leven tot in eeuwigheid. Alleluia!

Namens mijn collega’s in het pastoraal team van harte een Zalig Pasen!

Pastoor Jurgen Jansen