Zeven vette jaren

Na zeven jaar en zes maanden vertrekt pastoor Marc Oortman uit onze drie parochies. Het bericht van aartsbisschop Eijk dat hij in een andere parochie beter op zijn plek zou zijn, kwam als een grote verrassing. Inmiddels is pastoor Oortman er helemaal aan gewend en enthousiast kijkt hij uit naar zijn nieuwe taak per 1 december in de H. Gabriëlparochie in Didam en omstreken. Wij blikken samen nog een keertje terug.

Grote betrokkenheid: “Toen ik begon zeven jaar geleden”, biecht pastoor Oortman op, “zag ik het meeste op tegen de Lambertus geloofsgemeenschap. Het had een orthodox stempel. Maar viel erg mee. De diversiteit in die geloofsgemeenschap en de grote betrokkenheid zal ik zeker gaan missen. Natuurlijk ook de muzikale inzet in de liturgie, maar dat geldt voor alle kerken in de drie parochies. Overal wordt met veel inzet en goede kwaliteit gezongen. Als men de zangstemmen in de toekomst ook nog gaat bundelen, wordt het nog mooier.”

Een van de grote dieptepunten voor pastoor Oortman is de brand van de Moeder Teresakerk. Oortman:
“Maar de slagvaardigheid van die gemeenschap, hoe mensen weer opstaan en verdergaan, vind ik inspirerend, boeiend en motiverend. Ook de samenwerking met andere geloofsgemeenschappen. Elkaar zien als broeders en zusters in geloof en niet als concurrenten. Voor de toekomst van de Kerk is dit erg belangrijk.”

Vieren en missen: Op mijn vraag naar bijzondere vieringen, antwoordt pastoor Oortman met de viering die gehouden is in de tent bij de Moeder Teresakerk. “Die ga ik nooit meer vergeten. Met een rinkelende telefoon op precies het juiste moment in de preek. Maar ook de sluitingsviering van de Johanneskerk. Met nog drie hosties in de ciborie liep ik naar buiten: Vader, Zoon en de H. Geest. En de sluitingsviering van de Theresiakerk in Borne, ze zijn me alle aan het hart gegaan.” Ook de Paaswakeviering in Delden die op de tv werd uitgezonden, de viering in de Lambertus rond het 125-jarig jubileum, de Heilige Deurviering en natuurlijk de Kermismis in Hengelo noemt pastoor Oortman. En over deze laatste viering zegt hij: “Uniek om op pad te zijn met Onze Heer op plaatsen waar hij niet thuishoort maar natuurlijk eigenlijk ook weer wel.” En wat gaat u missen? Oortman: “Ik ben een ongelofelijke Tukker en zal denk ik vooral Twente gaan missen. Ook mijn collega’s en de samenwerking zal ik missen en natuurlijk het contact met vele parochianen, dat contact zal anders worden.”

Wat is er bereikt en wat nog niet? Oortman: “Er is denk ik een vorm van samenwerking tot stand gekomen van de besturen onderling en de besturen en het pastoraal team. Ook hoop ik dat het besef bij de mensen is ontstaan dat niet alles van de pastores afhangt maar ook van henzelf. Natuurlijk had ik graag mensen ‘en masse’ naar de kerk willen krijgen en willen overbrengen dat de boodschap van Jezus een mooi en onmisbaar fundament is in je leven. Bijzonder blij ben ik dan ook dat ik zo’n 20 volwassenen heb kunnen brengen naar de doop en het vormsel. En gezien de reacties op de tv-missen heb ik misschien op die manier ook iets kunnen bereiken, al zijn het druppels op een gloeiende plaat.”

Heeft u tot slot nog een wens? Oortman: “Ik wens dat we als geloofsgemeenschappen die samen de kerk vormen steeds meer bewust gaan worden dat we een schat in handen hebben die we niet verloren moeten laten gaan en daarvoor zullen we steeds meer de krachten moeten bundelen.”

Ik bedank pastoor Oortman en wens hem alle goeds voor de toekomst in zijn nieuwe parochie. En natuurlijk heeft de pastoor, glimlachend, dan nog het laatste woord: “Ondanks de zwaarte, het was niet altijd gemakkelijk, zijn het zeven vette jaren geweest en ik hoop dat ze worden voortgezet.”

José Sluiter

Bron: Geestig, Maandelijks infoblad van de Heilige Geest parochie.