Hoop en geloof in het kleine

Hoe gaat het met u? Hoe viert u de Paastijd, Hemelvaart en Pinksteren? Wat zou ik dat graag persoonlijk aan u vragen. Maar u bent ver weg, in meerdere opzichten op afstand. Misschien zit u zondagochtend om 9.30 uur naar de viering op het scherm van uw computer te kijken. Met vallen en opstaan proberen wij zo toch met elkaar verbonden te blijven en ons geloof te voeden en gaande te houden. We zijn meer op ons zelf teruggeworpen. Grootse activiteiten organiseren is op dit moment niet mogelijk. Parochianen en pastores houden contact met elkaar via een kaartje, digitaal of de telefoon.

Er wordt aandacht besteed aan elkaar en naar elkaar omgezien vanuit huis in een klein gebaar. Dat kan veel betekenen. Zo gaan we op weg naar Pinksteren. Met het binnenblijven lijkt het erop dat de Geest zich alleen nog maar via onze communicatiemiddelen aandient. En kijk eens naar buiten. De zon lijkt nog vaker en warmer te schijnen dan andere jaren. Alles groeit en bloeit nog wel mooier en sneller dan anders. We leren steeds meer om te gaan met onzekerheden en het leven te nemen zoals het komt. Onverwachte steun en hulp, een grap en een lach via de telefoon, een bemoedigend woord. Het gebeurt soms even ongemerkt en onverwacht. De Geest komt zo maar onverwacht aanwaaien, niet groots maar in hoop en geloof in het kleine.

Hélène van den Bemt, Pastoraal werker