Advent: licht in het donker!

In kou en duisternis kunnen we ons bijna niet voorstellen, dat het ooit weer warm en licht wordt: in de winter lijkt de zomer onbeschrijfelijk ver weg! Oude culturen waren in deze tijd van het jaar soms doodsbenauwd. Zij vreesden, dat de zon steeds minder zou gaan schijnen, om uiteindelijk helemaal te verdwijnen. Met al onze wetenschappelijke kennis kunnen we alleen maar lachen om hun naïviteit: deze mensen konden er niets aan doen, zij wisten niet beter. Wij weten precies hoe laat de zon op komt en onder zal gaan: op de seconde nauwkeurig kunnen we voorspellen, op welk uur van de dag het over 20 jaar donker of juist weer licht zal zijn. Wij hebben die onkunde van ons afgeschud: natuurlijk gaan de dagen weer lengen, en komt er een andere tijd!

Alhoewel... dat roepen we wel zo hard, maar is dat wel zo? Ook in een mensenleven komen veel donkere dagen voor. Ieder mens heeft periodes, waarin het maar moeilijk is om een lichtpuntje in het bestaan te ontdekken. Op die momenten kan het soms bijna onmogelijk zijn om te blijven beseffen, dat "ook dit weer voorbij gaat" en dat "na regen weer zonneschijn komt". We kennen deze kreten wel, we gebruiken ze ook, maar het lukt toch niet altijd om ernaar te leven.
In de Advent krijgen we de kans, om er in de vieringen getuigen van te zijn, dat het licht weer doorbreekt. Dat ondanks duisternis en kou het licht zich niet in boeien zal laten slaan. Mensen in droeve omstandigheden staan niet alleen: wij verklaren ons solidair met hen. Want: duisternis wordt niet opgeheven door het donker te ontkennen. Een mogelijke oplossing heeft alleen maar kans, wanneer we juist alle problemen en moeilijkheden recht in de ogen te zien, om van daaruit te proberen het licht weer door te laten breken. Wie de ogen sluit voor het donker zal het ontgaan, wanneer het licht wordt!