Pastorale column

Herfst is een tijd om van te genieten. Genieten van alles wat moeder aarde ons geeft. Haar vruchten en zaden zijn eten voor dieren en mensen. Eekhoorns gaan op pad om een voorraadje eten aan te leggen. Ze begraven eikels en noten als proviand voor de winter. Ook mensen verzamelen vruchten en noten. In de vroege herfst zijn de appels rijp. Later geven walnotenbomen hun vruchten en ook de kastanjes. De vruchten van de herfst danken we aan een jaar lang, werken met de aarde. In vieringen danken we God voor alles wat Zijn schepping voortbrengt, zoals Franciscus bezingt in zijn Zonnelied: moeder aarde die ons haar vruchten geeft. De verbondenheid met de vruchtdragende aarde klinkt ook als we eucharistie vieren: brood en de druiven van de wijn zijn de vruchten van de aarde, werk van mensenhanden. We zijn afhankelijk van de natuur en wat Gods Schepping ons geeft.

De eetbare vruchten zijn ook het zaad van de nieuwe planten en komen het jaar erop als jonge boompjes uit. Het land wordt winterklaar gemaakt en ingezaaid met de zaden voor komend jaar. Ze dragen de belofte van nieuw leven in zich. Het oude leven toont in de herfst haar vergankelijkheid. De bladeren zijn mooi van kleur, maar vallen daarna van de boom. De zaden vallen in de aarde. Het seizoen is ten einde. De aarde komt tot rust. We vieren Allerzielen. We herdenken hen die van ons heengingen. We gaan naar de graven, maken ze schoon en branden er kaarsjes. We denken aan alle mooie dingen die we meemaakten met hen. Hun leven is ten einde. Toch gaat ook hun leven door. Ze zijn niet fysiek bij ons, maar ze leven door bij God en in onze herinnering. We willen verder leven met hen als schat in ons hart. We moeten in ons hoofd tot rust komen, voor we verder kunnen. Zoals de aarde zich opmaakt voor een nieuw seizoen na herfst en winter, zo maken wij ons op voor een nieuw leven. En dit jaar ervaar ik dat persoonlijk heel sterk. Ik mag mijn energie straks gaan besteden aan nieuwe dingen en mogelijkheden in een nieuwe benoeming die de kardinaal mij heeft gegeven. We gaan van oud naar nieuw. In de natuur, in ons eigen leven en in de kerk. De herfst sluit ook het kerkelijk jaar af. Het eind van de herfst valt samen met de adventstijd. Het nieuwe komt eraan!
God geeft ruimte voor rust en vernieuwing. De herfst in de natuur maakt ons alert dat loslaten, rusten en energie opdoen voor ons nodig is. Waar het oude afsterft, geeft het bovendien vruchten voor nieuw leven. De gang van de seizoenen gaat voort. God laat ons zien: er is een nieuw begin, steeds weer. Dankbaar voor alles wat we mochten delen in de afgelopen zeven jaren, blijven we in gebed verbonden, terwijl ik een nieuwe start in de Drie Eenheid parochie zal maken in de omgeving IJsselstein/ Nieuwegein.
In Christo, pastor Zygfryd Nowara